20 October 2006

As The Time Goes By...


As The Time Goes By..,photo: Greece, Crete, Chania originally uploaded by ghelpme.

Θαύμα;
Να βλέπεις τα σημάδια του χρόνου,
γύρω σου, πάνω σου, πάνω της
και να τ’ αγαπάς...

15 comments:

ΓΑΪΔΑΡΑ said...

όχι θαύμα... εσωτερική ηρεμία και ισορροπία... για μένα...
πανέμορφη φωτό... τα παλιά κτίρια είναι ανεκτίμητα...

photowannabe said...

The textures and earthy tones are beautiful in this shot.

Reflex said...

Tempus fugit... And yes, the texture is beautifully rendered in you shot.

Alkyoni said...

το βασικότερο..
ένα απ τα σημάδια του χρόνου να ναι η αγάπη για τον εαυτό μας,να μπορούμε/μπορέσουμε κάποια στιγμή ν αγαπήσουμε τον εαυτό μας..όπως ήταν-είναι-θα γίνει
καλημέρα :)

synas said...

Να μην πάω για lifting δηλαδή, λες;

EyetoEye said...

Να τ' αγαπας! Καθε σημάδι πια έχει και την ιστορία του!

sevarose said...

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕΣ ..ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΡΙΣΕΙ... ΕΙΔΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ

dodos said...

O κερδισμένος χρόνος...

g help me said...

Γαϊδάρα: Δεν είναι εύκολο πάντως, γι αυτό το κατατάσσω στο κατάλογο με τα θαύματά μου...

Photowannabe: Thank you...

Reflex: Imagine a small harbour with buildings full of details like this one!

alkyoni: Αν αυτό είναι δύσκολο να το αποδεχτούμε στους άλλους, είναι δυο φορές δυσκολότερο να το αποδεχτούμε στον εαυτό μας!

Synas: Να μην πας!!!

eyetoeye: Κάνε ειρήνη, λες, με το χρόνο! Μα δεν είναι και εύκολο...

Sevarose: !!!

Dodos: Να το δούμε έτσι, λες;

Suzana said...

Nice 'perspective' here, G. ;) I am in love with that shade of blue! And these textures of course... I can almost feel them...

Anonymous said...

feel like touching them.......

lha64 said...

Lovely details. I love the colours of this picture.

Carmel said...

wow that is beuatiful, I love the colours.

Rajesh Dangi said...

nice...

eryx-t said...

Πολύ όμορφη η ματιά αυτή. Πόσο ωραία φαίνεται πως η εικόνα είναι το αποτέλεσμα του προσωπικού τρόπου που έχουμε να βλέπουμε τα πράγματα.
Εσωτερική ηρεμία και ισορροπία, ναι, μα κατά έναν περίεργο τρόπο αυτή η εικόνα μετακινεί τη διάθεσή μου σαν εκκρεμές από αυτή την ηρεμία σε μια ανησυχία (ίσως επιθυμία για περισσότερο από το κόκκινο του τοίχου, ίσως που η παραστάδα δεν είναι στο κέντρο) κι έπειτα παλι πίσω, σα να ήταν φάντασμα αυτό που είδα και χάθηκε. Σαν όνειρο είναι.